Ang lantsang walang hinihintay

Matagal nang umaalis sa oras ang 6:40 na lantsa papunta sa kabilang pampang. Ano ang natututuhan ng isang bayan mula sa bangkang hindi naghihintay.

Ni Ilse Marrow · 2 minuto · Basahin sa web

Umaalis ang unang lantsa nang dalawampung minuto bago mag-alas-siyete, at umaalis nga ito nang dalawampung minuto bago mag-alas-siyete. Sinabi ko iyon sa ganoong paraan dahil ganoon magsalita ang mga tao rito, na may gayunding diin sa ikalawang bahagi, gaya ng pagsasabi mo tungkol sa isang kaibigan na tapat siya at tapat nga siya. Itinataas ang rampa sa 6:39 and fifty seconds. Kung tumatakbo ka sa pantalan sa sandaling iyon, titingnan ka ng tripulante nang may pakikiramay, pero hindi siya kikilos.

Dalawang beses na akong naging taong iyon. Galit na galit ako noong una. Noong ikalawa, naunawaan kong totoo ang pakikiramay ng tripulante, at iyon nga ang punto.

Isang bangkang nagsisilbing orasan

Hindi basta kaginhawahan ang isang lantsang laging nasa oras. Isa itong instrumento. Ibinabatay ng mga tao sa kabilang pampang ang kanilang umaga sa busina nito, na tumatawid sa tubig isang minuto bago ang alis; ibinubukas ng panaderya ang mga panangga sa bintana kapag naririnig iyon, at ginagamit naman ng matatandang lalaking lumalangoy mula sa mga bato sa lahat ng panahon ng taon ang tunog nito para malaman kung giniginaw na sila nang sapat upang umahon.¹ Walang nagplano nito. Napakatagal na naging maagap ng bangka kaya inayos ng bayan ang sarili nito ayon sa pagiging maagap na iyon, gaya ng harding umaayon sa pader.

Kung magsisimulang maghintay ang lantsa sa mga nahuhuli, hindi ito magiging mas mabait. Magiging malabo lamang ang takdang oras nito. Makikipagtawaran ang bawat tao sa pantalan sa bawat isa: isang minuto para sa babaeng may dalang andador, isang minuto para sa batang lalaging nahuhuli, isang minuto para sa akin. Tutunog ang busina sa 6:41, pagkatapos ay sa 6:43, at magtatagal nang sobra sa tubig ang mga manlalangoy.

Ang kabutihang hindi paghihintay

Ang pinangangalagaan ng tripulante kapag hindi niya ibinababa ang rampa ay ang umaga ng lahat ng iba pa. Para sa akin ang pakikiramay niya; sa tala-orasan naman ang katapatan niya—na ibig sabihin, sa apatnapung taong dumating sa oras. Lalo akong naaantig dito habang tumatanda ako. Karamihan sa mga institusyon ay umaayon sa sinumang nasa harap nila at tinatawag iyon na paglilingkod. Walang sinumang pinagbibigyan ang lantsa, at hindi man lamang nito tinatawag na anuman ang ginagawa nito.

May ikalawang bangka sa 7:20. Alam din iyon ng lahat.² Hindi pa kailanman naiwang walang masasakyan ang sinuman dahil hindi niya naabutan ang unang lantsa; nahuli lamang sila, at dito, pananagutan mo ang pagkahuli mo. Hindi mo masisisi ang bangka. Umalis ang bangka nang dalawampung minuto bago mag-alas-siyete.