บทความฉบับที่ 7
นาฬิกาในครัวเดินเร็วไปสี่นาที
ทุกบ้านมีนาฬิกาเรือนหนึ่งที่ตั้งใจให้เวลาเพี้ยน ว่าด้วยคำโกหกเล็ก ๆ ที่เราบอกตัวเองเกี่ยวกับเวลา และเหตุใดมันจึงได้ผล
นาฬิกาในครัวของฉันเดินเร็วไปสี่นาที ฉันรู้ ทุกคนที่เคยพักอยู่ในแฟลตนี้ก็รู้ แต่ถึงอย่างนั้น ทุกเช้ามันก็ยังทำหน้าที่ของมันได้ดี ฉันมองมัน เห็นว่าตัวเองสายแล้ว จึงรีบออกไป และไปถึงตรงเวลา นาฬิกาที่ทุกคนรู้ว่าเดินผิดควรจะไร้ประโยชน์ แต่นาฬิกาของฉันกลับเป็นสิ่งของที่มีประโยชน์ที่สุดในห้อง
คำโกหกที่ได้ผล
ฉันลองถามคนรอบตัว แล้วพบว่าแทบทุกคนที่ฉันรู้จักมีนาฬิกาแบบนี้ พี่สาวของฉันตั้งนาฬิกาในรถให้เร็วไปเจ็ดนาที เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งตั้งนาฬิกาทุกเรือนในบ้านให้เร็วไปสิบนาที ยกเว้นเรือนในห้องนอนที่เดินตรงเวลา “จะได้นอนหลับ” ส่วนคนทำขนมปังที่อยู่บนถนนด้านหลังตลาดก็ตั้งนาฬิกาเหนือเตาอบให้เร็วไปสามนาที และทำอย่างนั้นมาสามสิบปีแล้ว แม้เขาจะบอกฉันไม่ได้ว่าทำไม11พอถูกถามย้ำ เขาก็บอกว่าขนมปังไม่รู้หรอกว่าตอนนี้กี่โมง และก่อนดื่มกาแฟ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
สิ่งที่ฉันสนใจคือคำโกหกนี้ยังได้ผลอยู่ แม้จะถูกจับได้ไปนานแล้ว คุณคงคิดว่าเมื่อรู้ว่านาฬิกาเดินเร็วไปสี่นาที ฉันก็น่าจะลบเวลาสี่นาทีออก แล้วค่อย ๆ ใช้ชีวิตอย่างสบายใจได้ แต่ไม่เลย การลบเวลาต้องใช้ความพยายาม และในช่วงนาทีแรก ๆ ของเช้า ฉันไม่มีแรงเหลือให้เสียไปกับเรื่องนั้น นาฬิกาเดินเร็วกว่าที่ฉันจะคิดเลขทัน มันจึงเป็นฝ่ายชนะ
เวลาที่เราโต้เถียงด้วยได้
ฉันคิดว่ายังมีอะไรอีกอย่างที่ทำงานอยู่ด้วย นาฬิกาที่ตรงเป๊ะเป็นเหมือนผู้มีอำนาจ ไม่มีอะไรให้พูดกับมัน ส่วนนาฬิกาที่คลาดเคลื่อนไปเล็กน้อยกลับเป็นเพื่อนร่วมบ้าน มันมีบุคลิกของตัวเอง คุณโต้เถียงกับมัน พึมพำใส่มัน หรือให้อภัยมันได้ มันเป็นส่วนหนึ่งของบ้านในแบบที่เวลาในโทรศัพท์ ซึ่งเที่ยงตรงถึงวินาทีและเหมือนกันสำหรับทุกคน ไม่มีวันเป็นได้
นาฬิกาสาธารณะมีไว้เพื่อบอกเวลาที่ถูกต้อง และก็ควรเป็นเช่นนั้น หากไม่มีนาฬิกาเหล่านั้น เรือข้ามฟากก็คงไปไหนไม่ได้ แต่นาฬิกาที่เรามีไว้ในบ้าน เราปล่อยให้เป็นของเราได้ และเมื่อเป็นของเรา ก็ปล่อยให้มันเดินผิดเพี้ยนไปในแบบเฉพาะของเราได้
ฉันเคยคิดจะตั้งนาฬิกาเรือนนี้ให้ตรงเวลา แต่ก็ตัดสินใจว่าไม่ทำ ฉันคงไปสายสี่นาทีไปตลอดชีวิต
บันทึก
-
พอถูกถามย้ำ เขาก็บอกว่าขนมปังไม่รู้หรอกว่าตอนนี้กี่โมง และก่อนดื่มกาแฟ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ↩