Sa pagsagot nang huli sa mga liham

1Sumulat sa akin noong Marso ang isang mambabasa tungkol sa sanaysay ko sa lantsa. Lumaki siya sa kabilang pampang at iba ang naaalala niyang tunog ng busina: dalawang maiikling hudyat, aniya, hindi isang mahabang hudyat, at kapag mahamog lamang. Maingat at bukas-palad ang liham niya—tatlong pahina, yaong uri ng liham na nangangailangan ng isang buong gabi para maisulat. Sinagot ko iyon noong nakaraang linggo. Hulyo na.

2Gusto ko siyang hingan ng tawad dito, sa harap ng lahat, dahil karapat-dapat siya sa mas mabilis na sagot. Gusto ko ring sabihin kung bakit hindi ako nakatitiyak na nararapat siyang mas mabilisang sagutin.

Ang bilis ng lahat ng ito

3Karamihan sa mga mensahe ngayon ay dumarating na tila humihiling ng sagot sa loob lamang ng panahong ginugol sa pagpapadala ng mga iyon. Iba ang hinihingi ng isang liham na gaya ng sa kanya. Mabagal niya itong isinulat, sinadya niya, at bahagi ng sinasabi nito ang kabagalan: Pinag-isipan ko ito, at gusto kong pag-isipan mo rin. Magalang sana ang sagot na naisulat sa gabing iyon ding iyon. Ngunit magiging isang uri rin iyon ng pagtanggi—isang paraan ng pagsasara sa usapin sa halip na pag-ukulan iyon ng pansin.

4Kaya pinag-ukulan ko iyon ng pansin. Binalikan ko ang lantsa. Tinanong ko ang tauhan sa kubyerta tungkol sa mga hudyat ng busina kapag mahamog, at tiningnan niya ako na para bang tinanong ko kung lumulutang ba ang mga bangka, saka niya ikinuwento nang mahaba-haba na tama siya.¹1Dalawang maikling hudyat sa hamog, isang mahabang hudyat kapag umaalis sa maaliwalas na panahon. Naitama na ang sanaysay, kalakip ang isang tala. Ang mga pagwawasto ang pinakamakabuluhang mga liham na natatanggap ko, at sila rin ang pinakamabilis kong sinasagot. Tinanong ko ang dalawa sa matatandang manlalangoy; hindi sila nagkasundo sa isa’t isa ni sa kanya. Binasa ko ang mga tuntunin sa daungan, na walang nilulutas at napakahaba. Nang sumulat ako pabalik, mas mahusay na ang sagot ko kaysa sa maipapadala ko sana noong Marso, at mayroon pa akong tatlong bagong tanong na ilalagay sa dulo nito.

Isang munting tuntunin

5Ayokong gawing kabutihan ang sarili kong pagiging magulo. May mga liham na kailangang sagutin agad, at napabayaan ko rin ang mga iyon. Pero nagsimula akong sumunod sa isang tuntunin, na hiniram ko sa isang kaibigang may tindahan ng libro: sagutin agad ang maiikling mensahe at dahan-dahan naman ang mahahabang liham—huwag na huwag ang kabaligtaran.

6Sumagot siya at sinabi niyang dumating ang tugon ko noong umaga ng unang mainit-init na araw ng taon. Aniya, sulit naman ang paghihintay. Hinala ko, nagpakabait lang siya. Itinatabi ko pa rin ang liham.

Mga tala

1. Dalawang maikling hudyat sa hamog, isang mahabang hudyat kapag umaalis sa maaliwalas na panahon. Naitama na ang sanaysay, kalakip ang isang tala. Ang mga pagwawasto ang pinakamakabuluhang mga liham na natatanggap ko, at sila rin ang pinakamabilis kong sinasagot. ↩