ΔοκίμιαΑρ. 2Όσα κρατούν τον χρόνο · Μέρος 1 από 4
Το φέρι που δεν περιμένει κανέναν
Το φέρι των 6:40 για την απέναντι όχθη αναχωρεί στην ώρα του εδώ και όσο θυμάται κανείς. Τι μαθαίνει μια πόλη από ένα πλοίο που δεν περιμένει.
Το πρώτο φέρι αναχωρεί είκοσι λεπτά πριν από τις επτά, και αναχωρεί είκοσι λεπτά πριν από τις επτά. Το λέω έτσι επειδή εδώ οι άνθρωποι το λένε έτσι, με την ίδια έμφαση στο δεύτερο σκέλος, όπως θα έλεγες για μια φίλη σου πως είναι ειλικρινής και είναι ειλικρινής. Ο καταπέλτης ανεβαίνει στις 6:39 και πενήντα δευτερόλεπτα. Αν εκείνη τη στιγμή τρέχεις στην προκυμαία, ο ναύτης θα σε κοιτάξει με συμπόνια και δεν θα κουνηθεί.
Έχω βρεθεί δύο φορές στη θέση αυτού του ανθρώπου. Την πρώτη φορά ήμουν έξαλλη. Τη δεύτερη κατάλαβα πως η συμπόνια του ναύτη ήταν αληθινή και πως αυτό ακριβώς ήταν το νόημα.
Ένα πλοίο ως ρολόι
Ένα φέρι που τηρεί με ακρίβεια την ώρα δεν είναι ευκολία. Είναι όργανο. Οι άνθρωποι στην απέναντι όχθη ρυθμίζουν τα πρωινά τους με βάση την κόρνα του, που ακούγεται πάνω από το νερό ένα λεπτό πριν από την αναχώρηση· ο φούρνος ανοίγει τα παντζούρια του μόλις την ακούσει, κι οι γέροι που κολυμπούν από τα βράχια κάθε εποχή τη χρησιμοποιούν για να αποφασίσουν πότε έχουν κρυώσει αρκετά ώστε να βγουν.11Είναι τέσσερις, όλες πάνω από τα εβδομήντα. Κάθε πρωί διαφωνούν για τη θερμοκρασία του νερού και το λύνουν με την κόρνα: όποια βρίσκεται ακόμη μέσα όταν ακουστεί, έχει κερδίσει. Κανείς δεν το σχεδίασε αυτό. Το πλοίο ήταν συνεπές στην ώρα του για τόσο καιρό, που η πόλη οργανώθηκε γύρω από αυτή τη συνέπεια, όπως ένας κήπος οργανώνεται γύρω από έναν τοίχο.
Αν το φέρι άρχιζε να περιμένει όσους αργούν, δεν θα γινόταν πιο καλόκαρδο. Θα γινόταν ασαφές. Όλοι στην προκυμαία θα διαπραγματεύονταν με όλους τους άλλους: ένα λεπτό για τη γυναίκα με το καροτσάκι, ένα λεπτό για το αγόρι που αργεί πάντα, ένα λεπτό για μένα. Η κόρνα θα ηχούσε στις 6:41, ύστερα στις 6:43, και οι κολυμβητές θα έμεναν πολλή ώρα μέσα στο νερό.
Η καλοσύνη του να μην περιμένεις
Αυτό που προστατεύει ο ναύτης, όταν δεν κατεβάζει τον καταπέλτη, είναι το πρωινό όλων των άλλων. Η συμπόνια του είναι για μένα· η πίστη του είναι στο δρομολόγιο, δηλαδή στους σαράντα ανθρώπους που ήταν στην ώρα τους. Αυτό με συγκινεί περισσότερο όσο μεγαλώνω. Τα περισσότερα ιδρύματα υποχωρούν για όποιον βρίσκεται μπροστά τους και το αποκαλούν εξυπηρέτηση. Το φέρι δεν υποχωρεί για κανέναν και δεν το ονομάζει καν.
Υπάρχει κι άλλο πλοίο στις 7:20. Αυτό το ξέρουν όλοι.22Το δρομολόγιο των 7:20 δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο ακριβές. Κανείς δεν ενοχλείται. Είναι το δεύτερο φέρι· δουλειά του είναι να συγχωρεί. Το να χάσεις το πρώτο φέρι δεν άφησε ποτέ κανέναν αποκλεισμένο· απλώς τον έκανε να αργήσει, και η καθυστέρηση εδώ είναι κάτι που σου ανήκει. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις το πλοίο. Το πλοίο αναχώρησε είκοσι λεπτά πριν από τις επτά.
Σημειώσεις
-
Είναι τέσσερις, όλες πάνω από τα εβδομήντα. Κάθε πρωί διαφωνούν για τη θερμοκρασία του νερού και το λύνουν με την κόρνα: όποια βρίσκεται ακόμη μέσα όταν ακουστεί, έχει κερδίσει. ↩
-
Το δρομολόγιο των 7:20 δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο ακριβές. Κανείς δεν ενοχλείται. Είναι το δεύτερο φέρι· δουλειά του είναι να συγχωρεί. ↩