Tidetable

مردی که جعبهٔ ویولنسل همراهش بود، باز هم سوار قطارِ 23:52 بود. مثل دفعه‌های قبل، از ایستگاه اول خوابش برده بود و یک دستش را روی جعبه گذاشته بود، انگار ممکن بود جعبه بی‌او برود. حالا چهار بار است که او را دیده‌ام و هیچ‌وقت در بیداری ندیده‌امش؛ و تصمیم گرفته‌ام نخواهم بدانم کجا ساز می‌زند. بعضی مسافرهای همیشگی را بهتر است به چشمِ هوا دید.

بعد از مقاله‌ای که درباره‌ی ساعت آشپزخانه‌ام نوشتم، خوانندگان از ساعت‌های نادرست خودشان برایم نوشتند: بعضی جلو بودند، بعضی عقب، و در یک مورد، ساعت عمداً رو به عقب کار می‌کرد. اختلافِ رایج پنج دقیقه است. رکورد بیست‌ودو دقیقه است؛ متعلق به خواننده‌ای که می‌گوید حتی یک بار هم دیر نکرده و حتی یک بار هم نفهمیده ساعت چند است. نامی نمی‌آورم. همه‌ی این ساعت‌ها رازهای خانگی‌اند.

ساعت بزرگِ تالار ایستگاه کاری می‌کند که تا پیش از این بهار هرگز متوجهش نشده بودم: عقربهٔ ثانیه‌شمارش کمی تندتر از آهنگ یک ثانیه دور صفحه می‌چرخد، بعد سرِ دقیقه می‌ایستد و کاملاً بی‌حرکت، منتظر علامتی از جایی دیگر می‌ماند. بعد عقربهٔ دقیقه‌شمار می‌جهد و ساعت دوباره به کار می‌افتد. زمان را با اندکی خطا کردن و بعد به توافق رسیدن نگه می‌دارد. راه‌های بدتری برای زندگی به ذهنم می‌رسد.